ADHD a umiejętności społeczne — jak prowadzić TUS w pracy z dzieckiem neuroróżnorodnym

Krótka odpowiedź: Trening Umiejętności Społecznych (TUS) to ustrukturyzowana metoda pracy grupowej rozwijająca konkretne umiejętności społeczne — od nawiązywania kontaktu, przez radzenie sobie z emocjami, po rozwiązywanie konfliktów. Klasyczny model Goldsteina obejmuje 50 umiejętności podzielonych na 6 grup. W pracy z dzieckiem z ADHD i innymi formami neuroróżnorodności TUS wymaga konkretnej adaptacji: krótszych sekwencji, większej ilości ruchu, jaśniejszych instrukcji, częstszych powtórzeń i pracy nad samoregulacją emocjonalną. Pełnoprawne prowadzenie TUS w pracy z dzieckiem neuroróżnorodnym wymaga akredytowanego szkolenia metodycznego (np. ośrodki PSTP, Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym) oraz bazowych kwalifikacji (psycholog, pedagog, terapeuta pedagogiczny, oligofrenopedagog). Krótki kurs online jest cennym wprowadzeniem w metodę i pomocnym narzędziem dla osób przygotowujących się do pełnego szkolenia.

Zapotrzebowanie na grupy TUS w polskich poradniach psychologiczno-pedagogicznych, świetlicach terapeutycznych, gabinetach prywatnych i fundacjach jest dziś wyższe niż kiedykolwiek. Coraz więcej dzieci otrzymuje diagnozę ADHD, ASD i innych form neuroróżnorodności, a rodzice szukają wsparcia, które realnie pomaga w funkcjonowaniu szkolnym i społecznym. Poniżej znajdziesz kompletny przewodnik: czym jest TUS, jak działa, dlaczego dziecko z ADHD potrzebuje innej adaptacji niż dziecko ze spektrum autyzmu i jak rozwinąć w tym kierunku swój warsztat zawodowy.

Czym jest Trening Umiejętności Społecznych (TUS)?

TUS to ustrukturyzowana metoda grupowej pracy z dziećmi i młodzieżą, której celem jest rozwijanie konkretnych umiejętności społecznych poprzez naukę, modelowanie, ćwiczenie i wzmocnienie. Najpopularniejszym modelem na świecie jest model Skillstreaming Arnolda P. Goldsteina i jego kontynuatorów (Ellen McGinnis, Robert Sprafkin) z lat 80. XX wieku, oparty na podstawach behawioralnych i społecznego uczenia się Bandury.

Klasyczny model Goldsteina dla dzieci i młodzieży obejmuje 50 umiejętności pogrupowanych w 6 kategoriach:

• Podstawowe umiejętności społeczne: słuchanie, rozpoczynanie rozmowy, prowadzenie rozmowy, zadawanie pytań, dziękowanie, przedstawianie się.
• Zaawansowane umiejętności społeczne: proszenie o pomoc, dołączanie się, dawanie instrukcji, przepraszanie, przekonywanie.
• Radzenie sobie z uczuciami: rozpoznawanie własnych uczuć, wyrażanie ich, rozumienie uczuć innych, radzenie sobie ze złością, radzenie sobie ze strachem, nagradzanie siebie.
• Alternatywne umiejętności wobec agresji: proszenie o pozwolenie, dzielenie się, pomaganie innym, negocjacje, samokontrola, obrona własnych praw, reagowanie na zaczepki, unikanie kłótni.
• Radzenie sobie ze stresem: skarga, odpowiadanie na skargę, sportowa postawa po grze, radzenie sobie z porażką, reagowanie na sprzeczne komunikaty, reagowanie na krytykę.
• Umiejętności planowania: decydowanie o czymś, ustalanie przyczyn problemu, ustalanie celu, koncentracja na zadaniu.

Czym jest neuroróżnorodność i czym różni się od niepełnosprawności?

Krótka odpowiedź: Neuroróżnorodność (ang. neurodiversity) to koncepcja zaproponowana przez australijską socjolożkę Judy Singer w 1998 roku, według której zróżnicowanie sposobów funkcjonowania mózgu (autyzm, ADHD, dysleksja, zespół Tourette i inne) jest naturalną częścią ludzkiej różnorodności — analogicznie jak różnorodność biologiczna czy kulturowa. Koncepcja ta nie zaprzecza istnieniu trudności, ale przesuwa akcent z „naprawiania jednostki” na „dostosowanie środowiska”. ADHD w paradygmacie neuroróżnorodności nie jest „zaburzeniem do wyleczenia”, lecz innym sposobem przetwarzania informacji, który niesie zarówno wyzwania, jak i mocne strony.

Praktyczne implikacje paradygmatu neuroróżnorodności dla pracy terapeutycznej:

• Mniej „naprawiania”, więcej „rozumienia”. Celem nie jest sprawienie, by dziecko z ADHD funkcjonowało jak neurotypowe, lecz wsparcie w odnalezieniu się w świecie zorganizowanym dla większości neurotypowej.
• Język oparty na mocnych stronach. Dziecko z ADHD często ma kreatywność, energię, hiperskupienie na pasji, intuicję, empatię. To zasoby, na których można budować.
• Indywidualizacja zamiast normalizacji. Dwoje dzieci z ADHD funkcjonuje zupełnie inaczej. TUS musi to uwzględniać.
• Współpraca, nie kontrola. Dziecko jest aktywnym współtwórcą procesu, a nie obiektem oddziaływań.

Jak ADHD wpływa na funkcjonowanie społeczne dziecka?

ADHD nie jest „złym zachowaniem” — jest neurorozwojową specyfiką funkcjonowania mózgu, w której kluczowe są deficyty funkcji wykonawczych: hamowania impulsów, regulacji uwagi, regulacji emocji i pamięci roboczej. Te deficyty mają realny wpływ na funkcjonowanie społeczne:

• Impulsywność werbalna i ruchowa: „wybucha”, gdy nie odpowiada się na jego pytanie, przerywa innym, nie czeka na swoją kolej. To NIE jest złośliwość — to brak hamulca w korze przedczołowej.
• Trudności w rozumieniu subtelnych sygnałów społecznych: mikroekspresje twarzy, zmiany tonu głosu, niespójność słów i mowy ciała — wszystko to bywa „przegapiane”.
• Słabsza regulacja emocji: reakcje są intensywne i szybkie. Złość przychodzi w ułamku sekundy, smutek pochłania całe ciało.
• Trudności z czekaniem na nagrodę odroczoną: teraz jest realne, „za godzinę” jest abstrakcyjne. To wpływa na motywację do długoterminowych celów społecznych.
• Niska tolerancja na frustrację: mała przeszkoda wywołuje reakcję nieproporcjonalną. „Drobiazg” staje się wybuchem.
• Hiperaktywność jako forma autoregulacji: ruch pomaga skupić uwagę. Dla dziecka z ADHD siedzenie w bezruchu nie jest „spokojem” — jest dodatkową trudnością.
• Hiperskupienie na czymś, co interesuje: paradoksalnie potrafi wytrzymać godzinami, gdy temat jest fascynujący. To zasób, nie tylko deficyt.

Konsekwencje społeczne tych charakterystyk: dzieci z ADHD są częściej odrzucane przez rówieśników, mają niższą samoocenę, częściej przeżywają niepowodzenia szkolne. Bez wsparcia w rozwijaniu umiejętności społecznych mogą wchodzić w okres adolescencji z silnie utrwalonym poczuciem „inności”, „bycia gorszym”, „niezrozumianym”.

Jak adaptować TUS do potrzeb dziecka z ADHD?

Klasyczny model Goldsteina powstał z myślą o dzieciach z trudnościami w zachowaniu, nie konkretnie o ADHD. Praca z dziećmi neuroróżnorodnymi wymaga konkretnej adaptacji metodycznej:

1. Krótsze sekwencje. Zamiast 60-minutowego bloku — 3 razy po 15 minut z przerwami. Mózg dziecka z ADHD potrzebuje krótszych jednostek uwagi.
2. Większa ilość ruchu w trakcie zajęć. Zabawy ruchowe między ćwiczeniami społecznymi, możliwość wstawania, „fidgety” do trzymania w ręku.
3. Wizualne wskazówki na każdym etapie. Plan zajęć na ścianie, kolorowe karty z umiejętnościami, ikony zamiast wyłącznie słów. Mózg ADHD ma trudność z utrzymaniem instrukcji w pamięci roboczej.
4. Częste, natychmiastowe wzmocnienia. „Brawo!”, ofiarowanie chwili wybranej aktywności po wykonaniu zadania, system pozytywnych żetonów. Nagroda „za tydzień” nie zadziała.
5. Mniejsza grupa. Optymalnie 4–6 dzieci, nie 10. Dzięki temu możliwa jest indywidualna uwaga prowadzącego.
6. Praca nad samoregulacją emocjonalną jako fundamentem. Zanim wprowadzi się umiejętności społeczne, trzeba dać narzędzia rozpoznawania i regulacji własnych emocji.
7. Niskie progi sukcesu. „Udało Ci się poczekać 30 sekund — to jest sukces!”. Dziecko z ADHD często słyszy o swoich porażkach. TUS ma być miejscem, gdzie usłyszy o swoich osiągnięciach.
8. Praca z konkretami, nie abstrakcją. „Jak rozmawiać z koleżanką w przerwie” — konkretna sytuacja. Nie „jak być dobrym przyjacielem” — abstrakcja.

Struktura zajęć grupy TUS dla dzieci z ADHD

Klasyczna struktura sesji TUS — adaptowana do dzieci neuroróżnorodnych — obejmuje siedem etapów:

• 1. Powitanie i rytuał początku zajęć (5 min): stała procedura — pytanie o samopoczucie na skali, dzielenie się wydarzeniem z tygodnia, krótka aktywność integrująca.
• 2. Praca z emocjami i samoregulacja (10 min): rozpoznawanie własnego stanu, krótka praktyka oddechowa, „termometr emocji”.
• 3. Wprowadzenie nowej umiejętności (10 min): konkretna umiejętność dnia (np. „jak proszę o coś”), pokazanie kroków, modelowanie przez prowadzącego.
• 4. Ćwiczenie w parach lub małych grupach (10 min): odgrywanie scenek, scenariusze sytuacji szkolnych i domowych.
• 5. Przerwa ruchowa (5 min): krótka zabawa ruchowa lub spacer po sali — fizyczna potrzeba dziecka z ADHD.
• 6. Refleksja i feedback (10 min): co działało, co było trudne, co dziecko zabiera ze sobą do domu/szkoły.
• 7. Zadanie na ten tydzień i pożegnanie (5 min): konkretne, małe zadanie do wykonania (np. „w tym tygodniu spróbuj 1 raz poprosić o coś w sposób, którego się dziś nauczyliśmy”).

TUS dla dziecka z ADHD vs TUS dla dziecka ze spektrum autyzmu — kluczowe różnice

Choć dzieci z ADHD i ze spektrum autyzmu często uczestniczą w tych samych grupach TUS, ich potrzeby i sposób uczenia się różnią się fundamentalnie:

Cecha	Dziecko z ADHD	Dziecko ze spektrum autyzmu
Główne wyzwanie	Impulsywność, regulacja uwagi i emocji	Czytanie sygnałów społecznych, sztywność, wrażliwość sensoryczna
Tempo zajęć	Krótkie bloki, dużo ruchu	Powolne tempo, przewidywalność, mniej zmian
Materiały	Wizualne, dynamiczne, kolorowe	Wizualne, ustrukturyzowane, jasna struktura
Praca z emocjami	Regulacja silnych, gwałtownych emocji	Rozpoznawanie i nazywanie emocji (alexitymia)
Komunikacja	Spontaniczna, czasem bez filtrów	Często dosłowna, trudność z metaforami
Reakcja na pochwałę	Bardzo silna i motywująca	Może być ambiwalentna, czasem przytłaczająca
Sytuacja sensoryczna	Hałas często stymuluje	Hałas często przeciąża

W praktyce wiele grup TUS jest mieszanych (ADHD + ASD + inne neuroróżnorodności), a doświadczony prowadzący elastycznie modyfikuje zajęcia, by odpowiedzieć na potrzeby wszystkich uczestników. Kluczowe jest jednak rozumienie, że jednolita strategia metodyczna nie działa — każde dziecko wymaga indywidualizacji.

Współpraca z rodzicami i szkołą — fundament skuteczności TUS

TUS sam w sobie nie wystarczy. Umiejętności wyuczone na zajęciach muszą być wzmacniane w domu i w szkole — inaczej szybko się wygaszają. Klasyczne elementy współpracy z otoczeniem dziecka:

• Spotkanie wprowadzające z rodzicami: omówienie planu zajęć, celów, oczekiwań, sposobu komunikacji w trakcie cyklu.
• Cotygodniowe informacje o tematyce zajęć: rodzic wie, jakiej umiejętności dziecko uczy się w danym tygodniu i jak ją wzmacniać w domu.
• Karta domowych ćwiczeń: konkretne sytuacje, w których rodzic może pomóc dziecku ćwiczyć poznaną umiejętność.
• Spotkania pośrednie: w połowie cyklu — krótkie podsumowanie postępów, korekty.
• Współpraca ze szkołą: za zgodą rodziców — informacja dla wychowawcy o pracy nad konkretnymi umiejętnościami, prośba o wzmacnianie ich na lekcjach.
• Spotkanie podsumowujące: omówienie efektów, plan dalszej pracy, ewentualne rekomendacje (kolejny cykl, inne formy wsparcia).

Dla kogo jest ten kurs?

Kurs „ADHD a umiejętności społeczne — jak prowadzić TUS w pracy z dzieckiem neuroróżnorodnym” jest praktyczną wiedzą dla pięciu głównych grup odbiorców:

• Psychologów dziecięcych pracujących w PPP, gabinetach prywatnych, świetlicach terapeutycznych — rozwijających warsztat metodyczny prowadzenia grup TUS.
• Pedagogów szkolnych i terapeutów pedagogicznych — prowadzących grupy wsparcia dla dzieci z trudnościami w uczeniu się i funkcjonowaniu społecznym.
• Oligofrenopedagogów i nauczycieli pracujących w klasach integracyjnych — wspierających uczniów z orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego.
• Trenerów programów wsparcia rodziców — pracujących z rodzinami dzieci neuroróżnorodnych, prowadzących treningi umiejętności rodzicielskich.
• Studentów psychologii, pedagogiki specjalnej, terapii zajęciowej — przygotowujących się do pracy zawodowej w obszarze wsparcia dzieci ze specjalnymi potrzebami.

Co znajdziesz w programie kursu?

Dobrze zaprojektowany kurs „ADHD a umiejętności społeczne — TUS dla dziecka neuroróżnorodnego” obejmuje sześć kluczowych obszarów wiedzy:

• Podstawy teoretyczne: koncepcja neuroróżnorodności (Singer 1998), funkcjonowanie mózgu w ADHD, model społecznego uczenia się Bandury, klasyczny model Goldsteina (Skillstreaming).
• ADHD w kontekście rozwojowym: jak ADHD manifestuje się u dziecka 6–9, 10–13, 14–17 lat, różnice między chłopcami a dziewczętami, współwystępujące zaburzenia (ASD, dysleksja, zaburzenia lękowe).
• Adaptacje metodyczne: jak dostosować klasyczny TUS do potrzeb dzieci z ADHD, jak prowadzić grupy mieszane (ADHD + ASD + inne), jak pracować w grupach o różnym wieku.
• Konkretne ćwiczenia i scenariusze: gotowe scenariusze 30 sesji TUS dla różnych grup wiekowych, materiały do druku, karty pracy, ankiety dla rodziców.
• Praca z emocjami i samoregulacją: „termometr emocji”, oddech kwadratowy, technika 5-4-3-2-1, narzędzia mindfulness adaptowane dla dzieci.
• Współpraca z rodzicami i szkołą: jak prowadzić spotkania z rodzicami, jak komunikować się z wychowawcą, jak ewaluować postępy dziecka, jak rekomendować dalsze kroki.

Dlaczego warto wybrać kurs w Centrum Rozwoju Personalnego (CRP)?

Wybór platformy edukacyjnej ma niemniejsze znaczenie niż wybór samego kursu. Centrum Rozwoju Personalnego (CRP) buduje cały ekosystem wsparcia osoby uczącej się — daleko wykraczający poza same nagrania wideo. Najważniejsze przewagi:

Ponad 95 000 absolwentów

CRP przeszkoliło już ponad 95 tysięcy osób w różnych obszarach kompetencji zawodowych — od pedagogiki specjalnej, przez terapię, po zarządzanie i marketing. Skala doświadczenia oznacza dopracowane materiały, sprawdzoną metodykę i przemyślaną obsługę kursanta.

Średnia ocen kursów powyżej 4,9

Wszystkie opinie absolwentów są publikowane bez moderacji — w tym te niskie. Średnia ocen kursów CRP utrzymuje się powyżej 4,9 na 5,0, co plasuje platformę w czołówce polskich firm e-learningowych. Każda krytyczna opinia jest komentowana merytorycznie, co buduje obraz uczciwego dialogu z klientem.

Akredytacja jakości nauczania — Certyfikat ECJIP ISO 9001

CRP posiada akredytację jakości nauczania potwierdzoną Certyfikatem ECJIP ISO 9001 (CRP EDU 2025). Oznacza to udokumentowane procesy zapewnienia jakości materiałów, regularne audyty zewnętrzne, ustandaryzowaną obsługę kursanta oraz przejrzyste procedury reklamacyjne. Dla dyrekcji poradni psychologiczno-pedagogicznych, szkół, placówek wsparcia weryfikujących źródło kompetencji pracownika jest to istotny sygnał wiarygodności wykraczający poza marketingowe deklaracje jakości.

Eksperci-praktycy jako autorzy kursów

Strona Nasi eksperci to nie anonimowy zespół „lektorów”, a konkretni specjaliści z dorobkiem zawodowym — psychologowie dziecięcy, terapeuci pedagogiczni, oligofrenopedagodzy, prowadzący wieloletnie grupy TUS w polskich placówkach. W przypadku kursu „ADHD a umiejętności społeczne — TUS dla dziecka neuroróżnorodnego” autorzy łączą realne doświadczenie pracy z dziećmi neuroróżnorodnymi z głęboką wiedzą metodologiczną. Każdy ekspert ma na stronie biogram z dokumentacją kompetencji.

Bezpłatne webinary dla kursantów

Cyklicznie organizowane webinary CRP są bezpłatne dla kursantów platformy. Możesz wziąć udział w prezentacjach prowadzonych na żywo przez ekspertów, zadać pytania bezpośrednio autorom kursów i wymienić się doświadczeniami z innymi specjalistami pracującymi z dziećmi neuroróżnorodnymi. To ważna część utrzymania motywacji w nauce online — element społeczności i kontaktu z prowadzącym, którego brak czasem zarzuca się e-learningowi.

Bezpłatne doradztwo zawodowe — dla kursantów po ukończeniu kursu

Po ukończeniu dowolnego kursu w CRP zyskujesz dostęp do bezpłatnego doradztwa zawodowego z doświadczonym doradcą. Doradca pomoże Ci zaplanować dalszą ścieżkę rozwoju — np. czy sensownym kolejnym krokiem są kursy z oligofrenopedagogiki, terapii pedagogicznej, integracji sensorycznej, terapii ręki, czy też pełne szkolenie metodyczne TUS. To unikalna wartość dodana wykraczająca poza standardową obsługę platformy e-learningowej.

Ugruntowana pozycja na polskim rynku edukacji online

CRP działa na polskim rynku edukacji online od ponad dekady, co w branży e-learningowej jest istotnym wyróżnikiem. Stała platforma, sprawdzona obsługa, stabilność procedur reklamacyjnych, stała współpraca z setkami ekspertów — to wszystko buduje przewidywalność, której kursant potrzebuje, oddając swój czas i pieniądze za szkolenie.

Jak zacząć — plan działania na pierwsze 8 tygodni

Tygodnie 1–2: Diagnoza i organizacja

• Sprawdź swoje aktualne kompetencje — czy masz bazowe wykształcenie pomagające (psycholog, pedagog, terapeuta pedagogiczny)? To warunek wstępny pełnoprawnego prowadzenia TUS.
• Zarezerwuj realny czas na naukę: 3–5 godzin tygodniowo na 6–8 tygodni.
• Jeśli już prowadzisz grupy TUS — zacznij notować trudności metodyczne, które chcesz przepracować w toku kursu.

Tygodnie 3–6: Nauka teoretyczna i praktyczna

• Przejdź moduły kursu w zaplanowanym tempie — najlepiej 1 obszar tematyczny tygodniowo.
• Po każdym module spróbuj wprowadzić jedno narzędzie w realnej pracy z dzieckiem (z rodzicami, w grupie wsparcia, w klasie).
• Notuj swoje obserwacje — co działa, co wymaga modyfikacji, co Cię zaskoczyło.
• Weź udział w bezpłatnym webinarze — szczególnie tematycznie powiązanym z pracą z dziećmi z ADHD lub spektrum autyzmu.

Tygodnie 7–8: Wdrożenie zawodowe

• Zaprojektuj swój pierwszy cykl zajęć TUS dla 4–6 dzieci — najlepiej w tej samej grupie wiekowej, początkowo nie mieszanej.
• Przygotuj materiały dla rodziców (informacja o cyklu, karta domowych ćwiczeń, formularz zgody).
• Pobierz certyfikat ukończenia kursu — załącz do paszportu zawodowego, dorobku awansu zawodowego.
• Skorzystaj z bezpłatnego doradztwa zawodowego, by skonsultować dalsze kierunki rozwoju zawodowego.

Uwaga: Kurs „ADHD a umiejętności społeczne — jak prowadzić TUS w pracy z dzieckiem neuroróżnorodnym” jest formą doskonalenia zawodowego o charakterze uzupełniającym. Pełnoprawne prowadzenie grup TUS w polskich poradniach psychologiczno-pedagogicznych, świetlicach terapeutycznych, szkołach i innych placówkach wymaga akredytowanego szkolenia metodycznego (oferowanego m.in. przez Polskie Stowarzyszenie Terapii Poznawczo-Behawioralnej, ośrodki specjalistyczne, Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym, ośrodki współpracujące z PSTP) oraz bazowych kwalifikacji zawodowych (psycholog, pedagog, terapeuta pedagogiczny, oligofrenopedagog). Kurs nie zastępuje formalnych wymogów, ale jest cennym poszerzeniem warsztatu osoby już pracującej w zawodzie pomagającym lub przygotowującej się do tej roli, dokumentowanym certyfikatem do paszportu kompetencji zawodowych.

Najczęstsze pytania (FAQ)

Czy po ukończeniu kursu mogę prowadzić grupy TUS w poradni?

Pełnoprawne prowadzenie grup TUS wymaga akredytowanego szkolenia metodycznego oraz bazowych kwalifikacji (psycholog, pedagog, terapeuta pedagogiczny). Nasz kurs jest świetnym wprowadzeniem w metodę, daje fundamenty teoretyczne i praktyczne narzędzia. Możesz je wykorzystywać w pracy doradczej, pedagogicznej, w grupach wsparcia. Pełnoprawne prowadzenie cyklu TUS w poradni — wymaga uzupełnienia o akredytowane szkolenie metodyczne.

Czym TUS różni się od terapii indywidualnej?

TUS jest pracą GRUPOWĄ — siła metody polega na tym, że dziecko ćwiczy umiejętności społeczne w realnej sytuacji społecznej (z rówieśnikami), pod okiem prowadzącego. Terapia indywidualna pracuje na innych poziomach — emocjonalnym, relacyjnym, czasem traumatycznym. Te dwie formy często się uzupełniają: dziecko z ADHD może równolegle uczęszczać na TUS i mieć indywidualną terapię.

Czy TUS pomaga tylko dzieciom z ADHD?

Nie — TUS pomaga szerokiemu spektrum dzieci: z ADHD, ze spektrum autyzmu, z zaburzeniami zachowania, z trudnościami w komunikacji rówieśniczej, z lękiem społecznym, dzieciom po doświadczeniach traumatycznych, dzieciom z trudnościami szkolnymi. Klucz to dobranie składu grupy i adaptacja metod do konkretnych potrzeb.

Jak długo trwa cykl TUS?

Standardowy cykl TUS to 10–20 spotkań (zwykle cotygodniowych po 60–90 minut). Krótsze cykle (5–8 spotkań) mają charakter wprowadzający. Pełen cykl Goldsteina obejmujący wszystkie 50 umiejętności wymagałby ponad roku pracy — w praktyce wybiera się grupy umiejętności najbardziej istotne dla danej grupy dzieci.

Ile dzieci powinno być w grupie TUS?

Optymalnie 4–6 dzieci, maksymalnie 8. W grupach z dziećmi z ADHD lub ASD lepsze efekty daje grupa 4-osobowa. Grupy większe niż 8 dzieci stają się trudne do prowadzenia i tracą indywidualizację, która jest kluczowa dla skuteczności metody.

Czy w jednej grupie mogą być dzieci z ADHD i z autyzmem?

Tak, ale wymaga to większego doświadczenia prowadzącego i adaptacji metodycznej. Grupy mieszane mają zalety (różnorodność, modelowanie wzajemne) i wady (różne potrzeby tempa, sensoryczne, komunikacyjne). Wielu doświadczonych prowadzących preferuje grupy jednorodne ze względu na lepszą skuteczność.

Czy doradztwo zawodowe jest naprawdę bezpłatne?

Tak — bezpłatne doradztwo zawodowe jest unikalną wartością dodaną dla kursantów CRP. Dostępne jest po ukończeniu dowolnego kursu na platformie i obejmuje rozmowę z doświadczonym doradcą o dalszej ścieżce rozwoju, wyborze kolejnych szkoleń, planowaniu specjalizacji. To wykracza poza standardową obsługę platformy e-learningowej.

Czy kurs zawiera gotowe scenariusze zajęć?

Tak — kurs zawiera przykładowe scenariusze sesji TUS dla różnych grup wiekowych (6–9, 10–13, 14–17 lat), karty pracy do druku, ankiety dla rodziców i nauczycieli, formularze ewaluacji postępów. To gotowe materiały do natychmiastowego wykorzystania w pracy.

Ile czasu zajmuje ukończenie kursu?

Średnio 6–8 tygodni przy nauce 3–5 godzin tygodniowo. Dożywotni dostęp do materiałów pozwala jednak wracać do treści w dowolnym tempie — szczególnie cenne, gdy zaczynasz prowadzić własną grupę TUS i chcesz przypomnieć sobie konkretną technikę pracy.

Czy mogę kupić kurs na firmę / placówkę i odliczyć od podatku?

Tak — kursy zawodowe są kosztem uzyskania przychodu, jeśli mają związek z prowadzoną działalnością. Każdy zakup w CRP można udokumentować fakturą VAT. Dyrektor placówki może też dofinansować kurs pracownika z budżetu doskonalenia zawodowego, z Krajowego Funduszu Szkoleniowego (KFS) lub Bazy Usług Rozwojowych (BUR).

Twój warsztat pracy z dzieckiem neuroróżnorodnym zaczyna się od dobrego TUS-u

Praca z dzieckiem z ADHD i innymi formami neuroróżnorodności wymaga połączenia rzetelnej wiedzy o specyfice funkcjonowania ich mózgu, konkretnych narzędzi metodycznych i dużej dawki cierpliwości. Centrum Rozwoju Personalnego daje Ci wszystko, czego potrzebujesz, by tę pracę robić skutecznie:

• Pełnoprawny program merytoryczny przygotowany przez ekspertów-praktyków.
• Bezpłatne webinary z autorami kursów dla wszystkich kursantów.
• Bezpłatne doradztwo zawodowe po ukończeniu kursu — pomoc w doborze dalszej ścieżki.
• Średnia ocen kursów powyżej 4,9 i ponad 95 000 przeszkolonych osób.
• Certyfikat ECJIP ISO 9001 i ugruntowana pozycja na rynku.
• Dożywotni dostęp do materiałów i certyfikat dokumentujący doskonalenie zawodowe.

Sprawdź szczegóły kursu „ADHD a umiejętności społeczne — TUS dla dziecka neuroróżnorodnego” →

Pobierz Certyfikat ECJIP ISO 9001 (PDF) →

Źródła i dalsza lektura

• Goldstein, A. P., McGinnis, E. (1997). Skillstreaming the Adolescent: New Strategies and Perspectives for Teaching Prosocial Skills. Research Press.
• Singer, J. (1998). Odd People In: The Birth of Community Amongst People on the Autistic Spectrum. University of Technology, Sydney.
• Barkley, R. A. (2020). Taking Charge of ADHD: The Complete, Authoritative Guide for Parents (4th ed.). Guilford Press.
• Hallowell, E. M., Ratey, J. J. (2021). ADHD 2.0: New Science and Essential Strategies for Thriving with Distraction. Ballantine.
• Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. Prentice Hall.
• Polskie Towarzystwo Pedagogiki Specjalnej — standardy pracy z dziećmi neuroróżnorodnymi.
• Stowarzyszenie Pomocy Osobom Autystycznym (SPOA) — materiały dotyczące wsparcia dzieci ze spektrum autyzmu.

Tagi: TUS, Trening Umiejętności Społecznych, ADHD, neuroróżnorodność, Skillstreaming Goldsteina, dzieci z ADHD, dziecko neuroróżnorodne, terapia grupowa, kurs online dla pedagogów, CRP, ISO 9001